Kent

K E N T

Aladin äm Morjenlånd
w?r en Mängsch mät vill Verstånd.
Hië wast dea schiun wat em d?t
dat em durch de Dirren kitt.

Hegt äs nemest ugewisen
af de Lamp eos dem Orient,
denn mir se schiun kultivierter
und hun eosserdiëm de KENT.

KENT, än Schachteln uch än Stången
k?ft em bällig äm Geschiëft,
awer ?st än Hoingd uch Jäppern,
d? beku se m?gesch Kriëft.

Alle Dirren spraingen af
m?r de Legd uch coadä stohn,
sealvst de allerstroingst Gesätzer
kån em blätzschniël iwergohn.

KENT bäm Dokter, bä den Scheachen,
af der Uni uch bäm Zoll,
bä den Krumpirn, bä den W?mern
måcht em der de Taschen vuël.

Huëste Sorjen bä den Ämtern,
w? te eabekånt uch fremd,
mät zwië Päckchern kist te viuren,
denn dä ruchen uch nor KENT.

Bäst te krånk, mät griussen Schmärzen,
mest en Stång tea schiun risk?ren,
alle Dekter wällen ruchen
oder lossen dich krep?ren.

KENT, bäm Stutzer, äm Theater,
KENT, beviur em dich n?ch kennt,
und tea frechst dich ängden weder:
„Herr, äm Hemmel, pân? Kent?“

Aladin dä Weangderlamp
huëst tea l?der net gekånt,
KENT, das Sesam öffne dich von heute
git et nor än easerm Lånd.

Drotloff Herbert (Nostalgie – Detsch uch Saksesch)